Opactwo Benedyktynów w Tyńcu

Wszystkich przychodzących do klasztoru gości należy przyjmować jak Chrystusa, gdyż On sam powie :

Gościem byłem i przyjęliście mnie 
Wszystkim trzeba też okazywać należny szacunek, a zwłaszcza braciom w wierze oraz pielgrzymom.

                   Reguła św. Benedykta 53,1-2
 Opactwo usytuowane jest na wapiennym wzgórzu nad Wisłą. Widok klasztoru na zdjęciu od strony południowo-zachodniej.
 Widok na dziedziniec klasztorny
 Studnia znajdująca się na dziedzińcu, której głębokość wynosi ok.30m i wiąże się z nią pewna legenda, która wyjaśnia jej powstanie. W czasach Bolesława Chrobrego żyło dwóch przyjaciół. Podczas kłótni jeden z nich ugodził śmiertelnie towarzysza, a opat tyniecki wyprosił u króla zamianę kary  śmierci na wykucie studni w skale klasztornej. Pokutnik drążył i drążył grunt dopóki nie dotarł do wody, a gdy wreszcie mu się udało, zakończył pokutę i umarł pojednany z Bogiem i ludźmi.
 Wnętrze kościoła z widokiem na wielki ołtarz wbudowany  w gotyckie zakończenie prezbiterium w połowie  XVIII wieku.
 Stalle wykonane z drewna lipowego, czyli ławy służące mnichom do odmawiania wspólnej modlitwy znajdujące się wzdłuż ścian prezbiterium.
 Barokowa polichromia znajdująca się na sklepieniu kaplicy Najświętszego Sakramentu.
  Wspólna modlitwa chórowa mnichów.
 Tynieckie krużganki - ramię północne z ścianą kościoła romańskiego.
 Krużganki - ramię zachodnie z gotyckim sklepieniem i barokową polichromią. 
 Zbiory muzealne.
 Skrzydła południowe w których mieści się instytut kultury.
 Klasztorne korytarze.
 Obraz przedstawiający śmierć św. Benedykta. 
 Widok na klasztor jesiennym porankiem. 
 Widok na klasztor latem.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz